شبهه 9: چرا امامت به فرزندان حسین(ع) رسید ولی به فرزندان حسن(ع) نرسید؟

اشکال 9: معلوم و مشخص است که حسن بن علی(ع) فرزند فاطمه(س)است و از آل عبا و نزد شیعه از ائمه معصومین است و در این مورد او با برادرش حسین(ع) فرقی ندارد چرا امامت به فرزندان حسن(ع) نرسید و در فرزندان حسین(ع) ادامه یافت؟!! پدر و مادرشان یکی است، هر دو سید هستند و حسن یک امتیاز بر حسین(ع) دارد و آن این که از او بزرگتر است.

آیا پاسخ قانع کننده‌ای در این هست؟!

 

پاسخ: بلی؛ مسئله امامت از نظر شیعه، منصبی نیست که از طرف مردم و بواسطه آداب و رسوم آن‌ها و  یا حتی از جانب پیامبر(ص) مشخص شود. بلکه خداوند متعال خود تعیین کننده امامان هستند. همان‌طور که در قرآن کریم سوره بقره آیه124 خطاب به حضرت ابراهیم(ع) می‌فرماید:

«اِنّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ اِماماً»

 (من تو را برای مردم امام قرار می‌دهم).

حضرت ابراهیم(ع) از ذریّه خود در رابطه با این منصب سؤال می‌کند که آیا این مقام به فرزندان ایشان هم می‌رسد؟ «قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَتِی»

خداوند متعال هم به ایشان می‌فرماید:

«قالَ لایَنالُ عَهْدِ الظّالِمِینَ»

(عهد من (امامت) به ظالمان نمی‌رسد).

 در این جا ظلم معنای مطلق و کلی داشته و هر ظلمی را شامل می‌شود. این مطلب به این معنا نیست که هر کس مشمول عهد خداوند (امامت) نباشد ظالم است، بلکه منظور این است، بین کسانی که ظالم نیستند، به هر کس که بخواهد عهد خود (مقام امامت) را اعطا خواهد کرد.

پس می‌توان نتیجه گرفت که منصب امامت منصبی نیست که بخواهد به فرزند بزرگتر امام قبل برسد بلکه این مقام همانند نبوت تنها توسط خداوند متعال تعیین می‌شود و بشر در آن هیچ گونه دخالتی ندارد فلذا سؤال فوق به واسطه بی‌اطلاعی سؤال کننده مطرح شده است.